​

 

Mensen beter maken, dat was vroeger mijn droom. Eerst dacht ik dat ik daarom misschien dokter wilde worden. Later begreep ik dat mijn verlangen ergens anders zat: niet in iemand repareren, maar in iemand dichter bij zichzelf brengen.

 

Na twee studies kwam ik terecht in de communicatiewereld, waar ik inmiddels ruim dertien jaar ervaring op heb gedaan. Ik leerde hoe belangrijk taal, betekenis en zichtbaarheid zijn. Tegelijk bleef de wens om mensen ook op persoonlijk niveau te begeleiden in mij branden.

 

Toen ik op mijn 28e en 30e plotseling mijn moeder en vader verloor en later ook mijn broertje moest verliezen, werd rouw een diepe laag in mijn leven. Niet als iets dat je “oplost”, maar als iets dat je leert dragen, begrijpen en verweven met wie je bent.

 

Die periode bracht mij dichter bij mijn eigen grenzen, mijn gevoeligheid, mijn intuïtie en mijn verlangen om anderen te begeleiden in hun eigen zoektocht.

 

In mijn opleiding tot coach en later in systemisch werk en familieopstellingen vielen veel puzzelstukken op hun plek. Ik ontdekte dat veel van wat ons belemmert niet zomaar gedrag is, maar vaak voortkomt uit oude verhalen, beschermingsmechanismen en onzichtbare patronen.

 

Voor mij is coaching geen zoektocht naar een totaal nieuwe versie van jezelf. Het is eerder een route terug naar de kern van wie je diep vanbinnen al bent.

 

Wat vertel jij jezelf al jaren?
Welke oude overtuigingen houden je klein?
Waar verlies je energie?
Wat wil er eigenlijk zichtbaar worden?

 

Als coach help ik je om inzicht te krijgen in wat er onder de oppervlakte speelt. Zodat je niet alleen begrijpt waar je vastloopt, maar ook voelt welke beweging weer klopt.

 

Mijn werk gaat over balans, zelfliefde, zelfcompassie, grenzen, rouw, verlies, systemische patronen en thuiskomen bij jezelf.

 

Niet door harder te worden.
Maar door eerlijker, zachter en steviger jezelf te worden.